کوچ

فرض کن کم شوی از خانواده ای که عمرت را با آن ها سپری کرده ای،هر چقدر هم زندگی جدیدت شیرین،خانه ات نو،وسایلت شیک،همسرت مهربان ولی آن لحظه ای که با دست خود،جای خودت را خالی می کنی،تمام غربت عالم سر ریز می شود توی دلت.منی که همیشه حسرت دو نفره بودن را داشته ام و یک چند متر مکعب جا،حالا با دیدن رفتن فروه به خانه بخت غربتم گرفته...برای آن روز خودم.من قطعا در آن لحظه دلم ماندن می خواهد.

تا هستیم قدر بدانیم،شعار است ولی خب بدانید دیگر.